sabahın altısı

kuşlar uçmaya doymuyor

kalabalık kaldırımları arşınlıyor

uyutmuyor insanları ne hayaller kim bilir

tek çare taze bir nefes almak

Pierre loti'nin taşlarını biraz daha eskitmek maksat

biraz da taze simitin kokusuyla doymak...

O da sahiplerinden biri günün ilk ayak seslerinin

ruhun tedavisi diyorlar... her gelişinde burada arıyor çaresini

toprak-yağmur ikilisinin serinliği ılık ılık işlerken içine

ansızın fark ediyor

hep gözünün önünde olanı

çayın buğulanmış camından izlediği şey

İstanbul aslında...

rakibi olmayan güzel

makyajı akmış yaşlı kadın tabirine inat

çevresindeki herşeyden

daha duru,

daha sakin,

daha parlak yüzü...
''inci''dir O'nun adı ne de olsa...

bir bakıyor güneş çoktan doğmuş

kim aşık değil ki İstanbul'a, Onunki anlamsız olsun

''Sen de olmasan'' diyor.. ''İstanbul,

hangi denize dökerdim kırıntıları, unutmakta direnip de bir türlü kurtulamadıklarımı?

Hangi lodosu beklerdim isimsiz şarkıları mırıldanmak için...

''2 sene özlemini çektim. Dinlemekten usanma

sonunu bilmediğim sözlerimi

rüzgarlarınla ulaştır sahibine...

bana bıraktığın her ne ise, kemanımın sesi kadar ince

notaların tınısı kadar keskin olsun...''